Bir havayolunun rezervasyon sistemi kimin uçmak istediğini bilir. Kimin gerçekten geldiğini, hangi koltuğa oturduğunu, kaç parça bagaj teslim ettiğini ya da kapıdan geçip geçmediğini bilmez. Niyet ile gerçek arasındaki bu boşluk, kalkış kontrol sisteminin yaşadığı yerdir.
Local DCS son aşamayı yönetir: yolcuyu kabul etmek, belgeleri ve özel hizmetleri kontrol etmek, kabin planından koltuk atamak, bagaj parça ve ağırlığını yolcu kaydına işlemek, kapıda binişi denetlemek ve uçuşu bir yolcu listesiyle kapatmak.
'Yerel' sözcüğü önemlidir. İstasyonda tam bir host DCS'i olmayan bir yer — daha küçük bir taşıyıcı, birkaç havayolunu karşılayan bir yer hizmetleri şirketi ya da host'a ulaşılamayan bir gündeki herhangi bir havayolu — yine de uçağı kaldırmak zorundadır. Bir hattın öteki ucunda değil de havalimanının kendisinde çalışan bir kalkış kontrol sistemi, hat çalışmadığında operasyonu yürütmeye devam eder.
Bu aynı zamanda rakamların bir arada kalması demektir. Son saatte kabul, binmiş ve gelmeyen sayıları sürekli değişir ve her birinin bir sonucu vardır: gelmeyen bir yolcu, bulunacak bir bagaj, boşaltılacak bir koltuk ve beklenip beklenmeyeceğine dair bir karardır. Bu sayılar ile bagaj rakamları aynı kayıtta durduğunda, kapı görevlisi ile apron ekibi aynı uçuşu okur.
Kapanış, bütün bunların sabitlendiği andır. Yolcu listesi ve kalkış rakamları, olanların resmî anlatısı olur — ve sonrasında faturalandırılacak olanın dayanağı.