سامانه رزرو ایرلاین می‌داند چه کسی قصد سفر دارد. اما نمی‌داند چه کسی واقعاً آمده، کدام صندلی را گرفته، چند قطعه بار تحویل داده و آیا از گیت گذشته است یا نه. این فاصله میان قصد و واقعیت، جایی است که سامانه کنترل پرواز در آن کار می‌کند.
Local DCS مرحله پایانی را مدیریت می‌کند: پذیرش مسافر، بررسی مدارک و خدمات ویژه، تخصیص صندلی از چیدمان کابین، ثبت تعداد و وزن بار روی پرونده مسافر، کنترل سوار شدن در گیت و بستن پرواز همراه با فهرست مسافران.
واژه «محلی» اهمیت دارد. ایستگاهی که DCS میزبان کامل ندارد — یک ایرلاین کوچک‌تر، یک شرکت خدمات زمینی که چند ایرلاین را پوشش می‌دهد، یا هر ایرلاینی در روزی که ارتباط با میزبان قطع است — باز هم باید هواپیما را اعزام کند. سامانه‌ای که در خود فرودگاه اجرا می‌شود، نه آن‌سوی یک خط ارتباطی، عملیات را در زمانی که آن خط کار نمی‌کند سرپا نگه می‌دارد.
این یعنی ارقام هم کنار هم می‌مانند. شمار پذیرش‌شده، سوارشده و غایب در آخرین ساعت پیوسته تغییر می‌کند و هر کدام پیامدی دارد: یک مسافر غایب یعنی باری که باید پیدا شود، صندلی‌ای که باید آزاد شود و تصمیمی درباره اینکه منتظر بمانیم یا نه. وقتی این شمارها و ارقام بار در یک پرونده‌اند، کاربر گیت و تیم اپرون یک پرواز را می‌خوانند.
بستن پرواز لحظه‌ای است که همه اینها قطعی می‌شود. فهرست مسافران و ارقام نهایی، روایت رسمی آنچه رخ داده است — و در ادامه، مبنای آنچه صورت‌حساب می‌شود.